NIEUWS

26-10-2020: Aangepaste wandelsporttrainingen vanaf week 44                                        

Volgens de nieuwe coronamaatregelen van de overheid en het protocol van de KWBN mag de groepsgrootte niet groter zijn dan 4 deelnemers. Wel mag de groep opgedeeld worden in groepjes van 4. De trainingsgroepen zullen dan opgedeeld worden in groepjes van 4 deelnemers met onderlinge afstand van 1,5 meter. Per groepje een ondelinge afstand van minimaal 5 meter.                                                We blijven in beweging maar met beleid! 

 

Sept. 2020 Op avontuur in Zuidwest Friesland

Samen met mijn hond Nora ga ik een groot avontuur aan, we gaan het St. Odulphuspad van 260 kilometer lopen in het mooie Zuidwest Friesland. Dit gaan we doen in etappes van 15 tot 20 kilometer en dan een keer in de week. Ik laat jullie eerst kennis maken met wie we zijn. Nora, uit de kennel Fan T’Zuydeveld, is een prachtig mooi en ontzettend lieve teef. Ja, je zal wel denken, dat vindt iedereen van zijn of haar hond, maar toch vind ik haar super mooi, lief, aanhankelijk, nieuwsgierig en lekker ondeugend. En wie ben ik dan? Ik ben Gretha Kuiper en woon in het mooie Friesland. Ik hou ontzettend van wandelen, het is mijn passie en van mijn passie heb ik 10 jaar terug er mijn werk van kunnen maken. Sinds 2010 ben ik wandelsporttrainer/coach en organiseer diverse wandeltochten.

In 2017 is Nora bij ons komen wonen, wat een aanwinst, ik ben verknocht aan haar. Dagelijks wandel ik met haar grote en kleine wandelingen in en rond het natuurgebied, De Grote en Kleine Kiekenberg. Een prachtig gebied van bos, heide, weilanden en water en dat alles binnen 500 meter van ons huis vandaan. Een prachtig gebied om met een hond op ontdekking te gaan. Voor Nora is er altijd wel iets nieuws.

Het 3e traject van het St. Odulphuspad (17 km) van Hindelopen naar Warns                                Zaterdag 1 augustus is het zover, we gaan het 3e traject van 17 kilometer lopen van Hindelopen naar Warns. Een mooie weids etappe waar ik hopelijk Nora hier en daar ook even kan laten rennen. Nora voelt deze ochtend dat er weer iets gaat gebeuren, ze ziet dat ik mijn rugtas in pak met hapjes en drankjes voor ons twee, en ze weet, we gaan weer. Ze is ongeduldig en haast niet te houden, ze wil in de auto, ze heeft er zin in, en ik ook. We vertrekken dan ook z.s.m. en na drie kwartier rijden zijn we in Hindelopen en laat ik Nora uit de auto, uiteraard aangelijnd. Ik hou haar kort bij mij, want ze wordt in het begin als ze net uit de auto komt helemaal hieper de pieper van al die nieuwe geuren. Dus hou haar kort aan de lijn en zo lopen we het drukke Hindelopen uit richting het IJsselmeer. Whoo, dit is genieten, uitkijken over het water en al die vogelgeluiden. Ook Nora doet veel indrukken op, ze is inmiddels lekker los en rent alle kanten op. Wat een dynamiek, fantastisch om de snelheid te zien als ze terug komt op mijn fluitsignaal. Is ook wel eens anders hoor, dan denkt ze, ik kom zo moet nog even hier snuffelen maar ik kom zo, nog even wachten! Komt je vast bekend voor. Maar nu doet ze het perfect! Na het rennen en het spelen gaat ze aan de lange lijn. Zo heeft ze toch nog wat meer vrijheid dan aan de korte lijn en dat kan op dijk langs het IJsselmeer prima. Ze vind het totaal niet erg ze blijft heen en weer snuffelen. Op een gegeven moment ziet ze de doeken van de Kitesurfers die daar massaal aanwezig zijn op het gras liggen en ja daar wil ze toch wat meer van weten. Ze is heel nieuwsgierig en komt steeds dichterbij. Ineens hoort ze het gefladder van het doek van een opstijgende kitesurfer, en het was meteen rechtsom naar mij toe, dit was net ietsje teveel. Dit geluid is vreemd, ze moet even wennen, blijf met haar staan en wacht af wat ze gaat doen. Wat ik al verwachte gebeurde, ze is een heel nieuwsgierig Aagje en gaat weer op onderzoek uit. Ze komt steeds dichterbij de doeken die nog op het gras liggen, even snuffelen en klaar is kees, we kunnen weer verder.

We lopen verder over de dijk en dan zie ik een hek voor mijn neus en daar achter lopen allemaal schapen, oeps dat wordt spannend. Bovendien hoe kom ik nou over het hek met Nora, je mag er lopen en ik wil er ook lopen met haar. Ik klim eerst over het hek, Nora die nog achter het hek staat kijkt mij vragend aan, en ik dan? Ik wil ook over het hek en ze begint te klauteren, maar het lukt haar niet.

Ik buig over het hek en til haar op, goed voor mijn bovenarmspieren. Ja en dan die schapen ze komen dichterbij, waarschijnlijk net zo nieuwgierig als Nora. Ik hou haar nu heel kort en loop rustig door, Nora blijft wel kijken naar de schapen, maar het gaat goed. Dan weer een hek, ik weer klimmen, Nora eroverheen getild en verder maar weer. Gelukkig dit keer geen schapen. Het wordt tijd voor een kleine pauze, we gaan zitten in het gras en kijken uit over het IJsselmeer. Nora kijkt mij aan en ik zie aan haar ogen dat ze zegt waar blijft mijn lekkers. Altijd vaste prik als we ergens gaan zitten krijgt zij ook wat lekkers en zo zitten we samen te genieten van ons elf uurtje. Na het lekkers en wat water te hebben gedronken blijven we nog even zitten. Nora zit stijf tegen mij aangedrukt, zo zittend kijkt ze over het water naar de meeuwen in de lucht. Ik kijk dan heel graag naar haar, naar haar blik in de ogen, zo mooi. Dit zijn altijd heel bijzondere momentjes! Na een aantal kilometers op de dijk, met veel hindernissen zoals het klimmen en soms klauteren en Nora over hekwerken heen tillen, gaan we richting Stavoren. Dan moeten we volgens de routebeschrijving nog over een heel oud Pelgrimspad, tuurlijk gaan we dat doen. Een pad door het weiland is beter dan over het fietspad toch? Fluitend lopen we richting het weilandpad en wat zie ik? Hekken!! Hoeveel?? Ik kan het zo niet zien en Nora kijkt mij ook alweer vragend aan, gaat dit lukken vrouwtje? Tuurlijk gaat het ons dit keer ook weer lukken, we zijn er inmiddels heel goed in geworden! Maar dan zie ik in de verte ook witte gedaantes en jawel SCHAPEN. Potverdikkie, dit wordt weer oppassen met Nora. Nu is niet alleen Nora heel nieuwsgierig maar ook de kudde schapen en ik maar denken, komt dit goed? Nora hou ik nu wel heel strak naast mij en zo na de vele klim en klauterwerken komen we aan in Stavoren waar het wel heel erg druk is. Ikzelf hou niet zo van al die drukte vooral niet als ik Nora bij mij heb, teveel prikkels voor haar, niet echt leuk. We lopen dan ook snel Stavoren uit, ik zie dat we nog 3 kilometer moet lopen over fiets en grindpaden. Nora laat mij weten, het is even genoeg geweest en ze ploft neer in het frisse gras, ze heeft er even geen zin meer in, de lieverd ze heeft gelijk het is even genoeg. Ik ga bij haar zitten, even een rustmoment en na wat gesnoept te hebben van de koekjes en wat water te hebben gedronken kunnen wij ons avontuur vervolgen en lopen we richting Warns ons eindpunt.

Tot op heden heeft ze 3 etappes meegelopen erg gezellig altijd, ook ga ik wel alleen als de trajecten te lang zijn en dat wil ik haar niet aan doen. De komende etappes neem ik haar niet meer mee, want ze is op 24 september gedekt en nu maar hopen dat ze drachtig is, weer een nieuw avontuur het moederschap voor haar, maar ik weet zeker dat ze een hele lieve moeder gaat worden.

                                                           

nora-2.jpg

Doelgericht Wandelen